Reizen over water - overpeinzingen

Dit boek is samengesteld uit allerhande overpeinzingen die ik me gemaakt heb tijdens de zeilreis van twee jaar met een vriend. Als je zo lang enkel met z’n tweeën en een zeiljacht op weg bent, afhankelijk van de natuurelementen en vaak innig verbonden met de natuur en andere culturen, dan komt er heel wat in je boven. Daarom …

Inhoudstafel

Reizen over water - overpeinzingen	
Inhoudstafel	
Afscheid en vertrek	
De zeemeeuw	
Wachten	
Nacht op zee	
Milieu	
Schitterend zilver	
Eenvoud van leven	
Dieren ontdekkend	
Aankomen en vertrekken – keer op keer	
Alleen maar laten zijn	

Afscheid en vertrek

Na dagen van aan- en afgeschouw,
allerhande papierenrompslomp en
zenuwslopende rothumeurs,
is het zover.
We hebben ons vandaag uiteindelijk aan boord geïnstalleerd.
Nu komt de dag van het afscheid.
Afscheid van de vertrouwde thuis,
de familie,
de vrienden.
Zonder toeters en bellen.
Vaarwel en tot ziens!
Marara gooit de trossen los en klieft door de golven.
Het voelt zalig! We zijn vertrokken!
Een last valt van onze schouders.
We zijn er klaar voor!

22 april 1996

De zeemeeuw

De zeemeeuw is nieuwsgierig.
Ze voelt zich aangetrokken door de ‘Jolly Rogger’.
De meeuw peddelt er stilletjes naartoe en
Bekijkt voldaan het reuze rode stootkussen.
Plots verschijnt zijn evenbeeld in de polyester!
Hij bijt ernaar en zwemt weg.
Zijn nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd,
Opnieuw betreedt hij menselijk terrein,
hij controleert de romp en de glitterende uitlaatgaten.
Dan waagt hij het de voorsteven van de ‘Jolly Rogger’ te betreden;
Vlak naast de glinsterende touwgeleider komt hij neer.
Kijk wat ik durf! Fier zit hij daar … en smukt zich op.
Maar hij wil meer.
Die reuze rode bal, wat is dat voor iets?
Zijn snavel veert weg als hij erin wil pikken. Vreemd?
Hij probeert nog een keer … en nog eens. Nou ja.
De zeemeeuw trekt opnieuw naar het oude vertrouwde havenwater.
Hij wast en plast zich uitbundig met buitelkopjes en vedergeklap.
Dan komt hij tot rust.
Ik denk: “dat moet ik noteren; de ervaring van een meeuw.”
En net als ik het eerste woord op papier zet,
Valt eruit de hemel, als bij wonder, een meeuwenveer.

Dover 30 april 1996.

Wachten

De afhankelijkheid van de natuurwetten geldt zeer sterk voor zeilers.
Wind is hun energiebron, als die ten minste uit de juiste richting komt.
Het water is de te gane weg, die spiegelglad of woest kan zijn.
Ook regen en onweders moet je doorstaan.
Wil je niet continu moeten vechten tegen de natuur (bierkaai),
dan moet je veel geduld oefenen en dagen lang geduldig leren wachten.
Geduld en overgave zijn twee eigenschappen waarvan wij,
als Westerlingen, maar weinig kaas gegeten hebben.
Als je doen en laten bepaald wordt door de natuur.
Als je je totaal moet overgeven aan het weer.
Als je doel nooit vastligt en zeker je timing niet.
Als dagen voorbij waaien zonder vooruitgang of positieve vooruitzichten.
Als je vastzit samen op enkele vierkanten meter.
Wachten. Bezighouden. Wachten.
Om dan in éénmaal te beslissen: we vertrekken! Nu!

Nacht op zee

De nacht op zee is veel intenser. Donkerder.
Een volle sterrenhemel troont boven je.
Onmetelijk, 
Oneindig, 
zwart.
De maan brengt schittering op het zwarte onheilspellende water.
Alles rust.
De stilte, ver weg van alle land, is een streling voor het oor. 
Enkel het rustgevende klotsen van de golven en af en toe zeilgeklapper.
Je bent alleen met de wereld.
Je bent alleen met jezelf. 
Een zware proef, maar een machtig gevoel.
Dolfijnen steunen de mens in deze donkere uurtjes.
Onnoemelijk ver zie je in de nacht hetzij land, boot of storm.
Opkomst en ondergang van zon en maan gaan gepaard met een prachtig kleurenspel van rood, oranje en gouden.
Het summum van vrijheid!

Milieu

Vervuiling, verloedering. 
Overal om je heen zie je het. 
Gelukkig kennen de Zuid-Europese landen nog veel groen. 
Maar milieubeheer is heel beperkt en niet sterk tot de bevolking doorgedrongen. 
In bermen, dalen, afgronden, waterlopen, baaien en op open zee drijft vuil. 
Toeristen brengen veel onheil, 
maar de lokale bevolking gebruikt hun naam ook 
voor plaatselijke stortingen, open riolen, … . 
Oliesmeurie, diesel, etc. worden dagelijks in het water geloosd. 
Gekende goed beschutte havens stinken onuithoudelijk. 
Toch blijft er leven in. Onvoorstelbaar sterk! 
Mentaliteitsveranderingen verlopen zeer traag, 
maar laat ons hopen dat ze daadwerkelijk doorzetten. 
Hier in het zuiden vindt men immers nog stukken paradijs, 
die een voorbeeld kunnen zijn voor een land, als bijvoorbeeld, België.

Schitterend zilver

Stilletjs klieft ‘Marara’ door het water.
Er is geen zuchtje wind te bespeuren.
De zee is één vlakke spiegel.
En toch zie ik hier en daar zilveren glinsteringen.
Vreemd, wat zou dat zijn?
Ik mijmer weg …
Plots word ik uit mijn dagdroom opgeschrikt:
Aan stuurboord, ter hoogte van waar ik de helmstok bedien,
Maakt een zilveren vis een buiteling
Om dan opnieuw, op voor hem vertrouwd terrein, een aanloop te nemen en mij een tweede salto van formaat te laten bewonderen.
Ik geef een staande ovatie voor dit meesterstukje.
En denk: “dat zijn dus die schitterende zilverglitters!”.
Ondertussen volgt de zilveren vis terug zijn weg 
en wij varen de onze.

11 mei 1996

Eenvoud van leven

Als je echt reist, leer je de eenvoud van leven.
Je leert noodzaak van luxe onderscheiden.
En je leert hoever je daarin kan gaan voor jezelf.
Iedereen heeft andere grenzen.
Gelukkig maar.
Geen ijskast, geen douche, geen telefoon binnen bereik,
buiten bij 9°C en een stevige kille westenwind,
alles op rantsoen: drinkwater, electriciteit, gas.
storm, alleen-zijn, 
plenzende regen, op je-tweeën terugvallen, 
zeeziekte.
Uiteindelijk bleek dit allemaal luxe te zijn.
Als je reist, voelt het goed om dat in eenvoud te doen.
Eenvoud.

Dieren ontdekkend

In de natuur kondigt zich niets aan met tromgeroffel 
of met vlag en wimpel.
Alles gebeurt natuurlijk en rustig.
Je moet zelfs meestal heel goed kijken.
Maar wat een plezier!
 Een zwart wuivend driehoekje, kan een reuzenhaai zijn, 
die zich in de lente te goed doet voor de beschutte kust.
Hompen op het water 
kunnen bij nauwlettend observeren, 
tientallen zeeschildpadden zijn.
Je denkt: “op zee zo vele dagen, wat eentonig”
Maar je vergist je!
Als je nauwlettend kijkt, raak je niet uitgekeken.
Dan kom je er zelfs niet toe, om alles in je op te nemen.
Echt de tijd nemen om te zien, 
dat is pas een belevenis!

Aankomen en vertrekken – keer op keer

Trossen los.
Dag land! Hallo open zee!
Het land vervaagt heel langzaam, ook de geur.
De open zee, niets dan water en wij drie: 
2 mensen en een zeiljacht,
onder één grote hemel.
Alleen.
De tijd gaat langzaam, afstanden uiteindelijk altijd overbrugd.
Land in zicht!
Geduld, geduld. 
Langzaam, steeds in beweging, altijd vooruit.
Langzaam.
Zo arriveren we op ons doel of elders.
We zijn er.
We kunnen de volgende trip beginnen voorbereiden.
Aankomen en vertrekken, 
keer op keer. 

Alleen maar laten zijn

Op een rustige nacht,
alleen aan boord onder een volle sterenhemel.
Op zo'n moment valt er niets te doen;
alleen wezenlijk te zijn.
Alles wat er is gewoon laten bestaan,
zonder oordeel, zonder invulling,
zonder projecties van je eigen denken.
Je kan niet anders dan het mysterie toelaten
en alleen maar aanschouwen.
Zo kom je heel dichtbij 
wat je de waarheid zou kunnen noemen.
De waarheid van noch bevatten, noch benoemen,
noch inperken.
Even ben je dan volledig aanwezig.
Alles kan er zijn.
Even, heel even ben je dan de waarheid zelf 

26 mei 2008