Deel 2

Trouwerij,

Later die zondagavond en na een lekkere snack gegeten te hebben, hebben Engel en ik de huwelijksborrel aanvaard en gaan onze kinderen daar ook meehelpen en ondersteunen.
Victor en Mieke geven geen feest maar een huwelijksborrel ! 
Moderne tijden zeker ! 
In de loop van de week ga ik ook op zoek naar een geschikt jurkje en vraag aan Odette, mijn collega, of zij een leuk damesboetiekje kent. Lang hoefde ik niet te wachten want Odette haar nicht Paula heeft een unieke damesboetiek en we spreken onmiddellijk af om langs te gaan. 
Engel en Nestor zullen geen kostuum dragen maar gaan in een wit hemd en zwarte broek, zoals de bruidegom het had gevraagd. Voor de dames eveneens geen suite-kleding maar casual.
Zo gezegd zo gedaan, Odette en ik zijn onderweg naar haar nicht, die ondertussen al op de hoogte werd gebracht en ons dan ook verwacht. Odette rijdt door een landelijk groen gebied en volgt haar gps, tja voor mij is het raar opkijken want ik had de winkel in het centrum van een grote stad verwacht maar nee hoor, regelmatig passeren we een boerderij en dorpjes met authentieke huisjes. 
'Euh... Odette zijt ge zeker dat u nicht hier een winkel heeft ?' Vraag ik en kijk ondertussen naar een weide met koeien !
'Yep, geen probleem ze heeft me de route zeer goed uitgelegd.' Zegt Odette zelfzeker.
'Waarom ?' Vraagt ze me met een grappige uitdruk op haar gezicht.
Ik glimlach en trek ook een gekke snoet. 'Goh... ik weet niet maar heeft ze dan genoeg klanten ?' 
'Jazeker, ze werkt ook via internet en met succes !' Tijdens ons gesprek merk ik op dat Odette een aardeweg is ingeslagen zoals haar gps aangeeft en vraag haar of dit wel de juiste weg is want er staan koeien voor haar auto !! 
'O jee, ik geloof dat ik me vergist heb van weg' Odette kijkt me met gefronst voorhoofd aan en draait aan haar stuur, dit terwijl de koeien beginnen te loeien !
Samen vinden we het leuk en lachen met dit voorval. Terug naar een andere weg en ja hoor weer een boerderij maar geen damesboetiek ! 
'Tiens het zou eigenlijk hier moeten zijn !' zegt Odette en zet haar auto opzij. We stappen uit en vragen aan een boerin de juiste weg. 
'Zie je die groene gevel ginder op die heuvel ?' vertelt de boerin 'wel daar is het.' Odette en ik besluiten om de auto te laten staan en verder te stappen naar de winkel. 
Eindelijk gevonden ! We staan alle twee met open mond te kijken naar een prachtige unieke damesboetiek. Met kloppend hart ga ik binnen en zie dat Odette en haar nicht elkaar in de armen vallen en verwelkomen elkaar met een zoen. Ook ik krijg een hartelijk groet en een zoen.
Haar nicht deed me aan Odette denken, ze droeg een lange rok en een loshangend bloesje en haar lange bruine haren waren in een mooie vlecht.
Paula deed haar verhaal toen ik vroeg of ze niet te afgelegen lag voor klanten zoals wij, ze had deze boerderij samen met haar man, de plaatselijke veearts, gekocht en zij droomde van een winkeltje en hij van het platteland. Vroeger speelde ze met Odette van 'winkeljuf' en deze droom heeft ze kunnen waar maken hier in Groen Heuvelland. 
'Ja je mag er best fier op zijn en éénmaal dat de klanten tevreden zijn, komen die zeker terug.' Met mijn job in gedachten kijk ik naar Odette die waarschijnlijk hetzelfde dacht. 
Tijdens de rondleiding en met een kopje koffie in onze handen, had ik achteraan de winkel mijn jurkje gezien, precies zoals ik het wou ! Het passen ervan duurde niet lang want het zat prima ook het bijhorende jasje was perfect. Odette koos een lange jurk met veel tierlantijntjes en kralen, typisch kleedje voor Odette, die ook een uitnodiging had gekregen voor het huwelijk. Het begon gezellig druk te worden en Paula holde van de ene klant naar de andere, ja ze leeft voor haar vak hoe ze straalt en de klanten met veel aandacht en passie helpt. Wij hadden ons in de salon van de winkel gezet en genoten van de koffie en zelfgemaakte cake van Paula, iets later, moe maar opgelucht kwam ze bij ons zitten.
'O jee is het al zo laat !' Zeg ik en kijk naar de klok voor mij. 
Met een prachtig kleedje en jasje verlaten wij de boetiek en maken reeds een ander afspraak. Zoals twee tienermeisjes huppelen we naar de auto en rijden het mooie landelijke Groen Heuvelland uit. 
Diezelfde avond rij ik nog naar Mieke want ik wou dat ze mijn kleedje zag en ja hoor ze vond het een prachtkleed, de juiste kleuren, de perfecte snit, en een eerlijke prijs !
Tja als moeder van de bruid mag het al iets kosten hé ! 
...
En dan is de dag aangebroken, Mieke staat bovenaan de trap in haar bruidsjurkje en neemt de éné tree na de andere...
Wordt vervolgd.