Subject: Fw: E-mail verzenden: Mijn verhaal in Dag Allemaal 002 - kopie, Mijn verhaal in Dag Allemaal 003 - kopie, Mijn verhaal in Dag Allemaal 004, fraters-leed 001, foto 3, foto 4, foto 6 (3)
From: "Johan Punie" <[email-masked]>
To: <[email-masked]>
Cc: "A Johan Punie" <[email-masked]>
Date: Sat, 7 Aug 2010 22:05:18 +0200

Dag mijn verhaal van in de "dag allemaal" van 9 september 2007

----- Original Message ----- 
From: "Ariane De Borger" <[email-masked]>
To: "Johan Punie" <[email-masked]>
Sent: Wednesday, September 05, 2007 2:29 PM
Subject: de tekst

Hoi Johan!

Ik beloofde al dat ik je de tekst nog ff zou doormailen, dus bij deze  
de ruwe versie. De foto's zijn mooi geworden, ik laat je een paar  
leuke doorsturen volgende week.
Groetjes!

Arian

@BKOP:Johan Punie hield depressies over aan seksueel misbruik door  
een geestelijke
@TITEL:'Die frater Francesco heeft mijn leven verknoeid'
@INLEIDING:'Soms komt er zoveel woede boven, dat ik er maar moeilijk  
mee weg kan', vertelt Johan Punie. De knappe veertiger wordt geplaagd  
door depressies als gevolg van een jeugdtrauma: frater Francesco die  
zijn handen niet kon thuishouden.
@BODY:Groot, goed gebouwd, verzorgd gekleed, scherpe gelaatstrekken  
en volle lippen: Johan Punie ziet er ontegensprekelijk goed uit voor  
zijn zesenveertig jaar. Maar schijn bedriegt: de man wordt al sinds  
zijn elfde achtervolgd door wat frater Francesco hem aandeed. 'Hij  
heeft mijn leven verknoeid', stelt Johan vast.
@VRAAG:Wanneer kwam die man in je leven?
@ANTWOORD:Ik was vijf jaar toen ik frater Francesco voor het eerst  
zag. Mijn broer Hugo, vijf jaar ouder dan ik, had een klein  
spraakgebrek en zat daarom in het Koninklijk Instituut voor Doven en  
Spraakgestoorden in Hasselt. 'Bij de fraters', zoals ze daar zeggen.  
Frater Francesco was daar logopedist en tijdens de vakanties kwam hij  
af en toe bij ons thuis langs en nam hij ons mee om fijne dingen te  
doen. Naar de speeltuin in Alken of gaan zwemmen in Wellen. Dat was  
zalig.
@VRAAG:Hadden je ouders daar niets op tegen, dat hij jou en je broer  
mee uitnam?
@ANTWOORD:Nee. Zelf hadden ze niet zoveel tijd om met ons bezig te  
zijn, ze werkten allebei hard. Mijn vader stond elke dag om drie uur  
op om naar Alken te fietsen. Hij reed mee met de vrachtwagens die  
vaten bier leverden, om die te lossen. Het was heel zwaar werk en hij  
draaide lange dagen. Mijn moeder had de handen vol met haar  
huishouden met vier kinderen en haar inwonende vader. Bovendien keken  
mijn ouders enorm op naar frater Francesco: ze voelden zich vereerd  
dat zo'n geleerde man zich over hun kinderen ontfermde en hen zoveel  
plezier bezorgde. Bij mij stond hij trouwens ook op een voetstuk door  
al die leuke uitstapjes. En dan vertelde hij ook nog verhalen over de  
school waar hij lesgaf, het klonk allemaal zo goed dat ik daar ook  
absoluut naartoe wilde.
@VRAAG:Maar jij had toch helemaal geen spraakgebrek?
@ANTWOORD:Nee, totaal niet. Maar de kleuterschool in het dorp leek  
plots zo flauw en stom als ik hoorde hoe het er daar in Hasselt aan  
toe ging. Ik wilde daar naartoe, en uiteindelijk hebben mijn ouders  
aan mijn gezeur toegegeven.
@VRAAG:Je hoorde daar toch helemaal niet thuis.
@ANTWOORD:Maar ik was er natuurlijk wel al gauw de eerste van de  
klas, dus dat voelde enorm goed aan. En omdat ik een vrolijk,  
spontaan jongetje was, maakte ik snel veel vriendjes. De school werd  
hoe langer hoe meer mijn leven, want het was een internaat, zodat ik  
alleen nog tijdens vakanties en van zaterdagmiddag tot maandagochtend  
thuis was.
@VRAAG:Wanneer is het misbruik begonnen?
@ANTWOORD:In het vijfde leerjaar, ik moet toen zo'n elf jaar zijn  
geweest. Elke week moest ik toen een paar keer de klas uit, naar het  
lokaal ernaast om de logopedist te zien. Dat was dus frater  
Francesco. Ik had helemaal geen spraakgebrek of zo, maar hij liet me  
dan wat voorlezen uit een boek en kreeg dan postzegels of  
sigarenbandjes als beloning, omdat ik het zo goed deed. Maar na een  
tijdje bleef het niet bij voorlezen alleen en begon hij me aan te raken.
@VRAAG:Wat deed hij dan?
@ANTWOORD:Eerst moest ik op zijn schoot komen zitten. Toen begon hij  
aan mijn kleren te prutsen en hij rook daaraan. De volgende keer  
moest ik wat kleren uittrekken. De keer erop weer wat meer kleren  
uit. Elke keer ging hij een stapje verder. Tot al mijn kleren  
uitmoesten en hij me bekeek, betastte, met zijn tong in mijn mond  
zat. Als er iemand op de deur klopte, moest ik vliegensvlug de kast  
in, achter een gordijn doodstil wachten tot de bezoeker weer weg was.
@VRAAG:Hoe voelde je je daarbij?
@ANTWOORD:Heel verward. Ik had het gevoel dat het verkeerd was wat  
hij deed, maar ik had geen idee hoe ik moest reageren. Ik ben heel  
katholiek opgevoed, thuis werd nooit over seks gesproken. Als er op  
tv een blote borst te zien was, schakelde mijn moeder snel naar een  
andere zender. We zouden het nooit in ons hoofd gehaald hebben om  
over dingen als seks te spreken, dat was taboe. En over pedofielen en  
wat die doen werd nooit gesproken, dat is trouwens iets dat maar na  
de Dutroux-affaire echt bespreekbaar is geworden. Het was voor mij  
ook zo dubbel: het was die vriendelijke frater die ik al zo lang  
kende en naar wie ik altijd zo had opgekeken, die die dingen deed.
@VRAAG:Wanneer kwam er een einde aan dat seksueel misbruik?
@ANTWOORD:Hij wilde me iets doen doen dat ik echt niet wilde, en toen  
durfde ik voor het eerst 'nee' zeggen. Zijn reactie was verschrikkelijk.
@VRAAG:Wat deed hij dan?
@ANTWOORD:Het was alsof hij plots een ander mens werd. De lieve  
frater Francesco bestond opeens niet meer. Ik kreeg een klap rond  
mijn oren en hij begon te razen tegen mij, hij dreigde met van alles  
en nog wat. Ik wist niet wat me overkwam, ik was gewoon ontzet en  
doodsbang.
@VRAAG:Heb je toen hulp gezocht?
@ANTWOORD:Nee, dat durfde ik gewoon niet. Eigenlijk heb ik er pas op  
mijn dertigste tegen iemand kunnen vertellen. Tegen mijn ouders. Die  
mensen voelden zich meteen schuldig omdat ze niets hadden gemerkt,  
omdat ze mij naar die school hadden laten gaan, omdat ze zo naar die  
'brave' frater Francesco hadden opgekeken. Maar ze konden er niets  
aan doen, ik wilde zélf toch per se naar die school gaan.
@VRAAG:Je kunt jezelf toch niet kwalijk nemen dat je als vijfjarige  
kleuter in de ban raakte van de spannende verhalen van die man. Je  
mankeerde trouwens niets, dus waarom bracht hij de inschrijving in  
die school in orde? En bovendien was jij zijn slachtoffer, jou treft  
toch geen schuld omdat hij je misbruikte?
@ANTWOORD:Nee, dat klopt. <I>(na een korte stilte)<I> Maar ik heb me  
daar lang wél schuldig over gevoeld. Ik had frater Francesco zo kwaad  
gemaakt dat hij me bedreigde en dat hij me compleet liet vallen.
@VRAAG:Je moet je toen verschrikkelijk eenzaam en gekwetst hebben  
gevoeld.
@ANTWOORD:Ik ben toen echt volledig veranderd. Van een zelfzeker,  
vrolijk kind werd ik stil, achterdochtig en ongelukkig. Ik zonderde  
me af, verloor mijn vrienden. Thuis zagen ze wel dat er iets haperde,  
maar ik durfde ook mijn ouders niets vertellen. Wat zouden ze wel  
denken van mij?
@VRAAG:Heb je na dat voorval nog contact gehad met frater Francesco?
@ANTWOORD:Nee, hij liet me helemaal links liggen. Later heb ik  
gehoord dat hij overgeplaatst werd naar een andere school. Misschien  
haddden ze hem dan toch betrapt. <I>(bitter)<I> In ieder geval kon  
hij waarschijnlijk op die andere school wel weer zijn gang gaan.  
Onlangs vond ik een klasfoto van toen, met hem er ook op. Elke keer  
als ik daar naar kijk, vraag ik me af wie hij nog zo misbruikt heeft.
@VRAAG:Hoe ging het verder met jou?
@ANTWOORD:Toen ik na de lagere school aan het secundair onderwijs  
begon, bleek al gauw dat de voorbereiding die ik gekregen had, niet  
optimaal was. Ik was niet langer altijd de beste van de klas en had  
veel moeite om alles te kunnen bijbenen. Dat deed mijn zelfvertrouwen  
nog verder wegzakken. Het was een rottijd. Ik was altijd het mikpunt  
van plagerijen, omdat ik me afzijdig hield en ook: omdat ik mezelf al  
minderwaardig vond. Uiteindelijk heb ik mijn school afgemaakt, de  
tuinbouwschool.
@VRAAG:En je hebt werk in die richting gevonden?
@ANTWOORD:Ja, ik werk hier op de groendienst. Daarnaast heb ik ook  
lang bijverdiend door bloemen en planten te kweken. Als ik maar  
werkte en bezig was: dan kon ik alles verdringen. Want het blijft  
maar bovenkomen.
@VRAAG:Je bent vrijgezel. Heeft dat ook nog met dat misbruik te maken?
@ANTWOORD:Ongetwijfeld. Ik ben nooit aan een echte relatie  
toegekomen. Ik kan het gewoon niet opbrengen om nog iemand echt te  
vertrouwen, en de paar keer dat ik dat toch heb gedaan, is dat  
achteraf misplaatst gebleken. Op zo'n momenten stort ik echt in, dan  
beleef ik dat allemaal opnieuw. Dat heeft me al een zelfmoordpoging  
opgeleverd, vijftien jaar geleden. Daarna ben ik voor het eerst  
behandeld voor een depressie.
@VRAAG:Inmiddels ben je bezig met een tweede behandeling.
@ANTWOORD:Ja. Begin mei kreeg ik weer een grote ontgoocheling te  
verwerken. Weer iemand vertrouwd die dat niet waard was. Maar nu  
voelde ik die depressie aankomen en heb ik zelf hulp gezocht. De  
dagtherapie is nu net afgelopen, nu moet ik verder 's avonds nog een  
aantal behandelingen volgen.
@VRAAG:En gaat het nu beter?
@ANTWOORD:Het heeft in ieder geval goed gedaan. Het is een  
ongelooflijke steun om mijn verhaal te kunnen doen, maar ook om die  
groepsleden te leren kennen. Over mensen met depressies bestaan  
zoveel misverstanden, maar ik heb tijdens de behandelingen zoveel  
ontzettend waardevolle mensen leren kennen. Verstandige, slimme,  
hulpvaardige mensen die gewoon de achterbaksheid, machteloosheid en  
oneerlijkheid van anderen niet meer aankunnen. Het gevaar zit er dan  
in dat je dan je toevlucht zoekt in de drank.
@VRAAG:Heb jij dat gedaan?
@ANTWOORD:Nee, ik drink niet, ik heb genoeg karakter om drank en  
drugs te weerstaan. Lopen is nu een uitlaatklep voor mij geworden. In  
2002 woog ik nog 103 kilo en ben ik naar een diëtiste gestapt. Op  
haar aanraden ben ik ook beginnen sporten. Dat heeft de plaats  
ingenomen van dat kweken van bloemen en planten. Dat was een goede  
hobby zolang mijn ouders nog leefden, omdat ik dat goed kon  
combineren met de zorg voor hen. Maar na hun dood werd me dat te veel  
en te eenzaam. Door te fitnessen en te lopen kom ik tenminste onder  
de mensen. Ik heb de smaak te pakken gekregen.
@VRAAG:Neem je deel aan wedstrijden?
@ANTWOORD:De '20 km van Brussel' heb ik nu al een paar keer gelopen,  
de kustmarathon,... ik begin een aardige tijd te krijgen. Het goed  
gevoel als ik zo'n wedstrijd uitloop, dat is een zeldzaam lichtpunt  
in mijn leven.
@VRAAG:Je hond Faldo is waarschijnlijk ook een steun.
@ANTWOORD:Ja, het is leuk om niet meer alleen te zijn, iemand te  
hebben om voor te zorgen. Ik zou niets liever hebben dan iemand om  
van te houden. Al krijg ik nog zoveel liefde en steun van mijn broers  
en mijn zus, de eenzaamheid weegt toch enorm op mij. En ik weet niet  
of ik ooit in staat zal zijn om een relkatie te hebben.
@VRAAG:Dat jeugdtrauma heeft je al heel veel geluk gekost.
@ANTWOORD:Dat is zo. Het maakt me zo boos dat ook vandaag de dag zo'n  
mensen vaak nog vrij spel hebben. Gelukkig is seksueel misbruik  
inmiddels bespreekbaar geworden, maar ik kan ouders toch niet genoeg  
waarschuwen om voorzichtig en waakzaam te zijn. En om in te grijpen  
als hun kind plots enorm verandert, stiller wordt. Ik wens het  
niemand toe om te moeten leven zoals ik.
@VRAAG:Maar je werkt nu wel aan een beter leven.
@ANTWOORD:Ik ben daar volop mee bezig. De therapie heeft me goed  
gedaan en nu wil ik nieuw werk zoeken. Na vijfentwintig jaar ben ik  
uitgekene op mijn werk bij de groendienst, ik zou graag in de bouw  
willen gaan werken. Het is wel hard werk, maar ook een nieuwe  
uitdaging. Ik heb vorig jaar ook een computercursus gevolgd en een  
paar maanden geleden een computer gekocht. Daar ben ik dus ook mee  
bezig. Echt, ik hoop van ooit echt gelukkig te worden.
@REDAKTEUR:Ariane De Borger
@LEGENDE:'Het goed gevoel als ik zo'n wedstrijd uitloop, dat is een  
zeldzaam lichtpunt in mijn leven', vertelt Johan.
'Elke keer als ik naar die klasfoto kijk, vraag ik me af wie hij nog  
zo misbruikt heeft', zegt Johan.

Uw bericht kan nu met het volgende bijlagen of koppelingen worden verzonden:
Mijn verhaal in Dag  Allemaal 002 - kopie
Mijn verhaal in Dag  Allemaal 003 - kopie
Mijn verhaal in Dag  Allemaal 004
fraters-leed 001
foto 3
foto 4
foto 6 (3)